«مروری بر مهمترین اسناد جنبش جهانی سندیکایی»
اولین سند اساسی جنبش سندیکایی جهانی که شرح آن در یادداشت پیشین آمد به سال ۱۹۵۴ با عنوان منشور حقوق سندیکایی به تصویب رسید و در سال ۱۹۷۸ قریب ۲۵ سال پس از آن درنهمین کنگره سندیکایی سند دیگری به تصویب رسید که به خاطر ساختار و محتوا، نسبت به منشور، اهمیت برنامه ای بیشتری دارد.این اهمیت بخاطر آنست که کنگره نهم، منشور حقوق سندیکایی را با شرایط جدید تطبیق داده است. همانگونه که انتظارمی رود کارگران جهان با دریافت درست از شرایط تازه با تکیه برمبارزات خلاقانه خود دریافتند که زمینه های اساسی منشور باید مشخص تر و تکامل یافته تر باشد تا بتواند ویژگی یک سند برنامه ای برای طبقه کارگر در همه جای جهان به دست دهد. این سند برنامه ای تحت عنوان «اعلامیه جهانی حقوق سندیکایی مصوبه دهمین کنگره سندیکایی جهانی» ضمن ثبت درتاریخ مورد توجه توده وسیع کارگران آگاه وسازمان یافته درسندیکاها واتحادیه های کشورهای مختلف قرار گرفته است.
درابتدای مقدمه اعلامیه جهانی حقوق سندیکایی آمده است: «ما زحمتکشان که با کار یدی و فکری خود همه ثروت های کره زمین را می آفرینیم و درنظام های اقتصادی و اجتماعی گوناگون کوشش می کنیم، از راه سندیکاهای خود، آینده ای مبتنی برآزادی، دموکراسی، پیشرفت اجتماعی و صلح را برای بشریت بنا کرده، آنرا تضمین می کنیم» همچنین پس از مقدمه اصولی که تضمین کننده این کوشش کارگران است به شرح زیر آمده است:
اصول:
- اِعمال کامل حقوق سندیکایی مستلزم به رسمیت شناختن و تضمین موارد زیر درقوانین اساسی، درقوانین عادی و درعمل می باشد:
- حق اشتغال به کار مولد و مفید اجتماعی و امنیت شغلی برای همه.
- حق رهایی یافتن ازگرسنگی، و کم غذایی مزمن وحق برخورداری ازتغذیه مناسب.
- حق سوادآموزی، برخورداری از آموزش و پرورش و آموزش حرفه ای وفرهنگ.
- حق برخورداری ازخدمات بهداشتی و درمانی و مراقبت های پزشگی.
- حق داشتن درآمد تضمین شده وتامین اجتماعی.
- اجرای موثرحقوق مدنی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بدون هیچ گونه تبعیض.
- حذف بلادرنگ وقطعی همه اشکال بهره کشی ازخلق ها و انسانها، ریشه کن ساختن استعمارنو، فاشیسم، نژادپرستی از جمله نازیسم و آپارتاید و هرسیاست و ایدئولوژی مغایر با اهداف واصول سازمان ملل متحد.
- استقلال سیاسی و حق هر دولت در انتخاب نظام اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی براساس اراده خلق خود .
- ریشه کن کردن همه اشکال استثماراقتصادی خارجی و استقرار نظام نوین اقتصادی بین المللی.
- دموکراتیزه کردن دولت و شیوه کار آن از طریق مشارکت زحمتکشان وسازمان هایشان دراداره امور دولتی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بدون هیچ حق سازمان های سندیکایی ملی، منطقه ای وبین المللی برای تصمیم گیری مستقلانه و بدون دخالت خارجی، درباره برنامه ها و اقدامات ومناسب احتمالی خود با سازمان های خارج از جنبش سندیکایی.
- همه زحمتکشان بدون هیچ گونه تبعیض از نظر سن، جنس، عقاید سیاسی ومذهبی، عضویت سندیکایی، شغل یا تخصص باید از حقوق پیش بینی شده دراعلامیه حاضر بهره مند گردند.
- برای دفاع ازحقوق خود، زحمتکشان در برابرقانون برابرند و دراین زمینه دستیابی یکسان وآزاد آنها به مراجع قانونی باید تضمین گردد.
درجامعه:
ماده۱: زحمتکشان حق دارند بدون کسب اجازه گردهم آیند ودر باره کلیه مسایل مورد علاقه خود آزادانه بحث واظهار نظر کنند.
ماده۲: کارگران ازجمله کارمندان دولت، حق دارند بدون اجازه یا کنترل مقامات دولتی و کارفرمایان سندیکا تشکیل دهند، به سازمان های سندیکای موجود بپیوندند، بدون اجازه یا کنترل مقامات دولتی و کارفرمایان و در هرگونه فعالیت سندیکای شرکت جویند.
ماده۳: اعضای اتحادیه های کارگری حق دارند بدون دخالت وکنترل مقامات دولتی یا کارفرمایان، اساسنامه اتحادیه خودشان را آزادانه تنظیم کنند و فعالیت و روش کار اتحادیه را سازمان دهند.
ماده۴: اعضای اتحادیه های کارگری حق دارند مطابق اساسنامه اتحادیه، رهبران خود را شخصاً تعیین کنند و به سمت های گوناگون در رهبری اتحادیه انتخاب شوند.
ماده۵: کارگران حق دارند برای دفاع ازمنافعشان در هرگونه عمل سندیکایی اعم از اعتصاب، تحریم، تشکیل گروه انتظامات تحصن، تظاهرات خیابانی واشکال دیگر مبارزات سندیکایی شرکت جویند.
ماده۶: زحمتکشان قطع نظر ازشغلشان، حق دارند دست به اعتصاب بزنند و دراعتصاب یا تظاهرات همبستگی شرکت کنند بدون اینکه در هیچ حالِ این امر، چه قبل از اعتصاب چه درحین اعتصاب یا پس ازآن، دست آویزی برای اخراج، تنبیه، جریمه یا مجازات و فشار و تضییقات گردد.
ماده۷: زحمتکشان حق دارند مطبوعاتی را که مایلند به دست آورند، مطبوعات و نشریات سندیکایی و کارگری پخش کنند، به تبلیغات سندیکایی بپردازند و بدون دخالت مقامات دولتی و کارفرمایان آموزش های موردپسندِ خود را کسب کنند.
ماده۸: زحمتکشان حق دارند به سازمان های سندیکایی مراجعه کنند ودرکلیه مسایل مربوط به دفاع ازمنافع و حقوق فردی وجمعی خود از آن کمک گیرند.
ماده۹: بیکاری موقت یا کامل یک زحمتکش به هیچوجه نمی تواند مانع برخورداری وی از تمام حقوق سندیکایی گردد.
حقوق سندیکاها
ماده۱۰: سازمان های سندیکایی حق دارند به نمایندگی زحمتکشان، برطبق اساسنامه ای که خود آنان آزادانه تنظیم و تصویب کرده اند، بدون دخالت مقامات دولتی و کارفرمایان، فعالیت کنند. سندیکاها شخصیت حقوقی دارند.
ماده۱۱: سازمان های سندیکایی حق دارند طرز انتخاب رهبران وارگان های اجرایی خود را آزادانه تعیین کنند، اداره امور داخلی خود را سازمان دهند وبرنامه عمل خود را تدوین کنند.
ماده۱۲: اداره امور مالی سندیکا فقط حق سندیکا است ومقامات دولتی و کارفرمایان حقِ دخالت و کنترل آنرا ندارند. اموال ودارایی سندیکا را به هیچوجه نمی توان مصادره کرد.
ماده۱۳: سازمان های سندیکایی حق دارند درخارج یا درمحل کار، طبق شرایط مقرر دراساسنامه حق عضویت سندیکایی را جمع آوری کنند و در سطح کشور به دریافت یا بذل کمک همبستگی اقدام کنند.
ماده۱۴: سازمان های سندیکایی حق دارند بدون کسب اجازه از مقامات دولتی، کنفرانس، کنگره، گردهم آیی، تظاهرات از آن جمله تظاهرات خیابانی تشکیل دهند.
ماده۱۵: سازمان های سندیکایی حق دارند برای سازمان دادن و پشتیبانی ازهرگونه عمل سندیکای ازجمله اعتصاب اقدامات لازم را به عمل آورند . این امر چه بیش از عمل، چه درحین آن یا پس ازآن نمی تواند دست آویزی برای تنبیه، جریمه، مجازات یا تضییقات گردد.
ماده۱۶: سازمان های سندیکایی حق دارند اماکن ثابتی را که درخور فعالیت آنها است از مقامات دولتی به دست اورند وخودشان منحصراً آنها را مورد استفاده قرار دهند.
ماده۱۷: سازمان های سندیکایی حق دارند آموزش سندیکایی وفعالیت های دیگر آموزشی و فرهنگی زحمتکشان را سازمان دهند وبرای استفاده زحمتکشان، مدرسه، کتابخانه، باشگاه و موسسات دیگر آموزشی، فرهنگی، تفریحی و ورزشی تاسیس واداره کنند.
ماده ۱۸:سازمان های سندیکایی کلیه حرفه ها ومشاغل حق دارند برمبنای حرفه ای، صنعتی، محلی، استانی، کشوری، فدراسیون تشکیل دهند و یا به فدراسیون های موجود بپیوندند.
ماده۱۹: سازمان های سندیکایی حق دارند با شرکت فدراسیون ها وسندیکاهای صنایع، حرفه ها ومشاغل گوناگون کنفدراسیون های کشوری تشکیل دهند.
ماده۲۰: سازمان های سندیکایی حق دارند به منظور دفاع از منافع و حقوق زحمتکشان درتدوین سیاست های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی دخالت کنند و در کلیه مسایلی که با منافع زحمتکشان ارتباط دارد یا آن ها رابه خطر می اندازد، اظهارنظر واقدام کنند.
ماده۲۱: سازمان های سندیکایی حق دارند درباره دستمزدها وشرایط کار و زندگی با کارفرمایان وازآن جمله با مقامات دولتی مذاکره کنند و با آن ها درمورد یک حرفه یا جمعی از حرفه ها و هم چنین به مقیاس کشوری قرارداد دسته جمعی منعقد سازند.
ماده ۲۱: سازمان های سندیکایی حق دارند در کلیه مراجعی که به مسایل مربوط به زحمتکشان می پردازند، بیانگر منافع فردی یا جمعی زحمتکشان باشند و درمراجع قضایی از منافع وحقوق آنان دفاع کنند.
ماده۲۳: سازمان های سندیکایی حق دارند درمدیریت، اداره موثر امور بیمه های اجتماعی وسازمان های آموزش حرفه ای و دیگر موسسات مربوط به مسایل اجتماعی شرکت کنند.
ماده۲۴: سازمان های سندیکایی باید در کلیه مسایلی که به طورمستقیم یاغیر مستقیم به زحمتکشان مربوط است، به ویژه هنگام تنظیم قوانین، آیین نامه ها طرف مشورت قرار گیرند. آنها حق دارند طرح های قانونی تنظیم کنند.
ماده۲۵: سازمان های سندیکایی حق دارند به رسانه های گروهی ازجمله به رسانه های گروهی متعلق به دولت دسترسی داشته و رسانه های گروهی متعلق به خود داشته باشند.
تضمین ها و حمایت ها
ماده۲۶: همه دولت ها باید درقوانین اساسی، قوانین عادی و اجرای آنها، رعایت کامل آزادی های دموکراتیک و حقوق بشر را تضمین کنند. به رسمیت شناختن وبه کاربستن حقوق بنیادی فردی و اجتماعی ازجمله آزادی فردی و مصونیت شخصی، حق داشتن عقیده و بیانِ آن، آزادی اجتماعات، حق دریافت اطلاعات وبرخورداری ازکلیه حقوق سندیکایی را برای همگان تامین سازند.
ماده۲۷: دولت ها باید ازطریق تصویب قوانین حمایتی واجرای دقیق آنها مراقب باشند که کارفرمایان و مقامات دولتی به هیچ وجه به مناسبت عضویت زحمتکشان درسندیکاها، به سبب فعالیت سندیکایی،عقاید ومعتقدات آنها، هیچ گونه تبعیضی درزمینه اشتغال و مناسبات کار اعمال نکنند. به منظور تضمین اجرای این قوانین، دولت ها باید آیین نامه های دادرسی موثر، سریع و واقع بینانه برقرار سازند و در مورد آن کارفرما یا کارمند دولت که مرتکب تبعیض علیه زحمتکشان می شود کیفرهای سخت پیش بینی کنند.
ماده ۲۸: دولت ها باید نسبت به سازمان های سندیکایی که با دارابودن شرایط نمایندگی، حق شرکت درمذاکرات مربوط به مسایل مناسبات کار دارند، هرگونه تبعیضی را ممنوع سازند.
ماده۲۹: دولت ها باید هرگونه عمل مداخله جویانه کارفرمایان که با ایجاد پشتیبانی یا تامین مالی سازمان های زحمتکشان علیه وحدت زحمتکشان انجام میگیرد، قوانین جزایی وضع کنند. دولت ها باید برخورداری کامل سازمان های سندیکایی از شخصیت حقوقی وحمایت از آن را تضمین کنند.
ماده۳۰: دولت ها نباید ازطریق قانونگذاری یا عملا دربرابر روند وحدت سندیکایی درهرسطحی که خواست زحمتکشان باشد مانع تراشی کنند.
ماده ۳۱: دولت ها حق گردهم آیی سندیکایی را ازطریق ممنوع ساختن مداخله مقامات دولتی (اعم از اداری، پلیسی یانظامی) وکارفرمایان درهرامری که بافعالیت سازمان های سندیکایی مربوط باشد (مجامع،انتخابات،گردهمآییها) تضمین خواهند کرد.
ماده۳۲: دولت ها مصونیت محل کار سندیکاها وهم چنین مکاتبات و مکالمات تلفنی آن ها را تضمین کرده و کلیه کسانی را که مقررات حامی این حق را نقض کنند تحت تعقیب جزایی و مدنی قرارخواهند داد. سندیکاها نباید ازطریق قانونی یا اداری مورد تعقیب یا تعلیق یا انحلال قرارگیرند.
در اقتصاد
ماده۳۳:همه زحمتکشان حق دارند کار مولد،اجتماعاً مفید بادستمزد مکفی داشته باشند.
ماده۳۴: زحمتکشان وسازمان های سندیکایی آن ها حق دارند درتدوین، اجرا وکنترل برنامه های رشد اقتصادی واجتماعی دموکراتیک مشارکت داشته باشند.
ماده۳۵:سازمان های سندیکایی حق دارند به هنگام تدوین سیاست های صنفی، اصلاحات ارضی تنسیق سرزمین وحفظ محیط زیست طرف مشورت قرار گیرند تا بتوانند از منافع زحمتکشان دفاع کنند.
ماده ۳۶: دولت ها باید اشتغال به کارمولد و افزایش قدرت خرید، دستمزدها، حقوق بازنشستگی وکمک های اجتماعی را برای همه زحمتکشان تامین کنند.
ماده۳۷: دولت ها باید برای شرکت سازمان های سندیکایی در تدوین برنامه های اقتصادی واجتماعی ترتیباتی را فراهم سازند بی آنکه به آزادی عمل سندیکاها درجامعه، دراقتصاد و کارگاه لطمه ای وارد شود.
ماده۳۸: سندیکاها به هر مسئله ای به نظر آن ها منافع عام، خاص یا فردی زحمتکشان را به خطر می اندازد، صلاحیت رسیدگی را دارند.
درمحل کار
ماده۳۹: زحمتکشان حق دارند در محل کار گردهم آیند، حق عضویت ها راجمع آوری کنند، مطبوعات را مطالعه کنند، مطبوعات و نشریات سندیکایی را پخش کنند وهرگونه تبلیغ سندیکایی را انجام داده وحقوق مدنی و سیاسی خود را به طور کامل اعمال نمایند.
ماده۴۰: زحمتکشان حق دارند در موسسات دولتی یا خصوصی ودر هرکارگاهی، نمایندگان سندیکایی، اعضای شورای موسسه یا رهبران سازمان های سندیکای موسسه را که عهده دار دفاع ازمنافع آن ها هستند انتخاب کنند وهم چنین حق دارند به این منصب ها انتخاب شوند
ماده۴۱: زحمتکشان حق دارند راجع به هر مسئله ای که منافع عام، خاص یا فردی زحمتکشان رابه خطر می اندازد به نماینده سندیکایی که آزادانه انتخاب شده است مراجعه کنند.
ماده۴۲: سازمان های سندیکایی حق دارند بدون نظارت مقامات دولتی و کارفرمایان، دعوت به گردهم آیی سندیکایی کنند و فعالیت های خود را در داخل موسسات وسایر کارگاه ها انجام دهند.
ماده۴۳: نمایندگان منتخب زحمتکشان و نمایندگان سندیکاها درموسسه حق دارند درکلیه محل های کار (تاسیسات، گارگاه ها و دفاترآن موسسه) آزادانه رفت وآمد کنند و دسترسی به همه اماکن محل سکونت و محوطه موسسه نیز باید برای نمایندگان سندیکایی تامین گردد.
ماده۴۴: نمایندگان منتخب زحمتکشان ونمایندگان سندیکاها درموسسه حق دارند بخشی از ساعات کار خود را برای انجام سریع و موثر وظایف خود استفاده کنند.
ماده۴۵: سازمان های سندیکایی باید همه وسایل لازم جهت وظیف خود را درمحل کاردر اختیار داشته باشند به ویژه ازحق استفاده از اتاق های گردهم آیی و تابلوهای اعلانات که کارفرما باید دراختیارشان قرار دهند برخوردار گردند.
ماده۴۶: سازمان های سندیکایی از حق مذاکره دسته جمعی درسطح کارگاه برخوردارند تا ازاین طریق بتوانند قراردادهای دسته جمعی منعقده درسطح کشوری را تکمیل کرده، باشرایط کارگاه منطبق ساخته و بهبود بخشند.
ماده۴۷: سازمان های سندیکایی حق دارند تصمیم های یک جانبه کارفرما را که بدون اطلاع قبلی با سندیکاها شرایط کار راتغییر دهد مردود اعلام کنند.
ماده۴۸: درچارچوب شرکت های ماورای ملی، حق سازماندهی وفعالیت سندیکایی سازمان های سندیکایی محل کار، نباید محدود شود.
ماده۴۹: درشرکت های ماورای ملی نمایندگان سندیکا ودیگر نمایندگان منتخب زحمتکشان حق دارند درکارگاه های متعلق به شرکت درسطح ملی، منطقه ای، وبین المللی آزادانه رفت وآمد کنند.
ماده۵۰: زحمتکشان وسازمان های سندیکایی آن ها حق دارند درباره عملکرد، سود، طرح های سرمایه گذاری، تولید، گسترش و نوسازی موسسه، اطلاعات واقعی و قابل رسیدگی کسب کنند. این اطلاعات را بخواهند وبرای دستیابی به آن تلاش کنند تا بتوانند وظایف نمایندگی منافع زحمتکشان را انجام دهند.
ماده۵۱: دولت هاباید در زمینه گزینش سیاست های اقتصادی، مالی و فنی کارگاه نظارت دموکراتیک داشته باشند.
ماده۵۲: سازمان های سندیکایی حق دارند در مواردی که خطری متوجه زندگی یا تندرستی زحمتکشان گردد توقف فوری کار را بخواهند.
تضمین ها وحمایت ها
ماده۵۳: دولت هاباید قوانینی تصویب کنند تا با تحکیم وگسترش حقوق سندیکایی، قدرت کارفرما را درمسایل مربوط به مناسبات کار محدودسازد.
ماده ۵۴: دولت ها باید با وضع قوانین و دیگر مقررات حقوقی، وظایف و حقوق موسسات را طوری مشخص سازند که ازطریق تضمین و گسترش حقوق سندیکا و نمایندگان منتخب زحمتکشان، تجدید ساختار ودموکراتیزه کردن اداره موسسه را به ویژه درموارد زیر تامین کند.
– به رسمیت شناختن و تضمین حق کار و حق اشتغال به یک شغل معین.
– مموعیت اخراج جمعی و تعطیل یا انتقال کارخانه به سبب بروز اختلاف سندیکایی، به مثابه نقض حق کار وایجاد مانع دربرابر فعالیت سندیکایی.
– حق نظارت سندیکاها بر استخدام وممنوعیت هرگونه اخراج بدون مشورت قبلی با سازمان سندیکایی.
– به رسمیت شناختن سازمان سندیکای وپیامدهای قانونی آن درهمه موسسات، باهرتعدادی از کارکنان.
-وضع مجازات و جریمه برای آن کارفرمایا کارمند دولت که علیه منافع زحمتکشان مرتکب اعمال تبعیض آمیز، مجازات یا تدبیر انضباطی شده است و درصورتی که این تدابیر منجر به اخراج زحمتکشان شود، باید بازگشت به کار اخراج شدگان تامین گردد.
– تضمین عدم اخراج منتخب زحمتکشان و نمایندگان سندیکایی طی دوره کاندیداتوری آن ها و تا مدت معینی پس ازپایان سمت نمایندگی.
– ممنوعیت استفاده از نیروی انتظامی علیه زحمتکشان.
ماده ۵۵: کلیه اشکال سازماندهی اداره کارکنان که به امنیت داخلی یا گروه مداخله جو و برای جاسوسی وخبرچینی علیه زحمتکشان یا تشکیل لیست سیاه انجام می گیرد باید ممنوع گردد. پرونده های کارکنان به هر شکلی که تنظیم شود نیاید حاوی هیچ گونه اطلاعاتی باشد که بتواند برای منظورهایی غیر از منظورهای استخدامی مورد استفاده قرار گیرد.
ماده۵۶: دولت ها باید مقررات الزام آوری برای کارفرمایان و مقامات دولتی وضع کنند تا برخورداری واقعی سازمان های سندیکایی ازحق نظارت دموکراتیک برای اداره امور موسسات، به ویژه در موارد زیر تضمین شود.
– مشارکت درنظارت برسیاست استخدامی وکارآموزی که ازجانب کارفرما مقرر می گردد.
– مشارکت دربازرسی کار.
– مشارکت درتعیین ضوابط ترفیع و افزایش دستمزدها.
– مشارکت درنوسازی وبهبود تولیدبرتصمیم گیری در هرمسئله ای که مربوط به تغییر مالکیت موسسه وتغیر کیفیت نمی گردد.
– مشارکت درسازماندهی خدمات اجتماعی و فعالیت های ورزشی و فرهنگی.
در روابط بین المللی
ماده۵۷: سازمان های سندیکایی حق دارند سازمان های منطقه ای یا بین المللی مطلوب خود بپیوندند.
ماده۵۸: سازمان های سندیکایی حق دارند به طورکامل درفعالیت های سندیکایی بین المللی شرکت کنند، با سازمان های سندیکایی سایر کشورها، سازمان های سندیکایی منطقه ای یا بین المللی همکاری کرده به اقدامات مشترک یا اقداماتی جهت همبستگی دست زنند.
ماده ۵۹: سازمان های سندیکایی حق دارند کنفرانس ها، گردهم آیی ها و دوره های کارآموزی بین المللی ترتیب دهند.
ماده۶۰: سازمان های سندیکایی حق دارند بدون هیچ گونه محدودیت با سازمان های سندیکایی منطقه ای، بین المللی و سازمان های سندیکایی کشورهای دیگر هیات های نمایندگی مبادله کنند وبا آن ها ارتباط برقرار سازند.
ماده۶۱: سازمان های سندیکایی حق دارند در تدارک مذاکرات و موافقت نامه های دو جانبه یا چندجانبه مربوط به مهاجرت زحمتکشان، درانعقاد و نظارت براجرای آن شرکت کنند.
ماده۶۲: سازمان های سندیکایی حق دارند در امور هیات های (ارگانیسم های) هم پیوندی اقتصادی ودرتعیین، اجرا و کنترل سیاست های آن ها مشارکت کنند.
ماده۶۳: سازمان های سندیکایی حق دارند درشرکت های ماورای ملی، کمیته های بین المللی مرکب از نمایندگان سندیکایی ایجاد کنند یا به کمیته های موجود بپیوندند.
ماده۶۴: سازمان های سندیکایی حق دارند درسطح گروه بندی های اقتصادی منطقه ای وشرکت های ماورای ملی به مذاکره جمعی بین المللی مبادرت ورزند. بدون آنکه این امر از حقوق کامل سندیکایی درسطح موسسه یاکشور لطمه زند.
ماده ۶۵: سازمان های سندیکایی حق دارند ازجنبه های اقتصادی واجتماعی موافقت نامه های منعقده میان دولت ها وشرکت های ماورای ملی اطلاع حاصل کرده و راجع به آن ها طرف مشورت قرارگیرند.
ماده۶۶: سازمان های سندیکایی حق دارند در محافل گوناگونی که جهت بحث ومذاکره درباره مسایل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بین المللی تشکیل می شود و باشرایط زندگی و کار زحمتکشان ارتباط می یابد، شرکت جویند.
ماده ۶۷: سازمان های سندیکایی بین المللی حق دارند با سازمان های سندیکایی همه ی کشورها مناسبات دایمی داشته باشند و با سازمان های سندیکایی که علاقمندند موافقت نامه های همکاری و مبادله هیات های نمایندگی منعقد سازند.
ماده۶۸: سازمان های سندیکایی بین المللی حق دارند نشریات خود را درکشورهای علاقمند چاپ و منتشرسازند. دراین کشورها گردهم آیی ها، کنفرانس ها و دوره های کارآموزی بین المللی را سازمان دهند.
ماده۶۹: سازمان های سندیکایی بین المللی حق دارند از سازمان های سندیکایی ملی یا منطقه ای حق عضویت و کمک همبستگی دریافت کنند ومتقابلا درکمک همبستگی به آنان شرکت جویند.
تضمین ها وحمایت ها
ماده۷۰: دولت ها باید درقوانین خود برای سازمان های سندیکایی حق عضویت در سازمان های سندیکایی بین المللی را به رسمیت بشناسند و برخورداری ازاین حق را به ویژه از طرق زیر تضمین کنند:
– وضع مجازات برای کارفرمایان و کارمندان دولت که در برابر فعالیت سندیکایی بین المللی سازمان های زحمتکشان ممانعتی ایجاد کنند.
– اعطای گذرنامه و روادیدهای لازم به نمایندگان سندیکایی تبعه ی کشور خود.
-اعطای روادید ورود واجازه اقامت به نمایندگان سندیکایی سایر کشورها وسازمان های سندیکایی منطقه ای وبین المللی.
– مصونیت مکاتبات میان سازمان های سندیکایی ملی و بین المللی.
ماده۷۱: دولت ها دراجرای کامل و مستقلانه قوانین خود تسلیم فشار شرکت های ماورای ملی که شرط استمرار خود دریک کشور را ایجاد محدودیت هایی دراجرای کامل حقوق سندیکایی زحمتکشان قرار میدهند، قرارنخواهند گرفت.
ماده۷۲: دولت ها باید تضمین کنند که شرایط مساعدتری که زحمتکشان و سازمان های سندیکایی آنان درکشور خود به دست آورده اند به علت مقررات نامساعدتری که ممکن است درموافقت نامه های بین المللی منعقده درگروه بندی های اقتصادی منطقه ای یا موسسات ماورای ملی گنجانده شده باشد، دستخوش تنزل یا عدم اجرا نگردد.
ماده۷۳: دولت ها باید تسهیلاتی را فراهم آورند تا سازمان های سندیکایی بتوانند درهر عملی که به منظور اثربخش ساختن مجازات های اقتصادی مصوبه سازمان ملل متحد علیه کشورها و موسساتی که آپارتاید، تبعیض نژادی وتجاوز آشکار به حقوق بشر را اعمال و تشویق می کنند، اتخاذ تصمیم کرده مشارکت کنند.
ماده۷۴: دولت ها درچارچوب شرکت خود درفعالیت های سازمان بین المللی کار باید به هنگام تعیین نمایندگان ومشاوران فنی شرکت کننده درگردهم آیی های گوناگون و کنفرانس عمومی سازمان بین المللی کار، اصول عدم تبعیض نسبت به سازمان های سندیکایی را دقیقا به کاربندند.
ماده۷۵: دولت ها به عنوان اعضای جامعه بین المللی و به منظور تسهیل استقرار نظام نوین اقتصادی بین المللی، ضمن تامین پیشرفت اقتصادی و اجتماعی و احترام کامل به حقوق بشر و آزادی های سندیکایی، باید دراسرع وقت ابزارهای بین المللی حمایت ازحقوق اقتصادی،اجتماعی، فرهنگی، مدنی، سیاسی وسندیکایی به ویژه پیمان های بین المللی حقوق بشر، مقاوله نامه ۸۷ راجع به حق تشکل وحمایت از حقوق سندیکایی، مقاوله نامه ۹۸ راجع به حق تشکیل و مذاکره دسته جمعی، مقاوله نامه۱۱۱ درباره تبعیض (دراشتغال وحرفه) مقاوله نامه ۱۴۱ راجع به سازمان های زحمتکشان روستایی را تصویب کرده و به مرحله اجرا درآورند.
ماده۷۶: برای آن که سازمان بین المللی کار، بطور مشخص و موثر ودرحد صلاحیتش درپیشبرد، تضمین و تامین آزادی های سندیکایی و حقوق بشر، نقش خود را ایفا کند باید قرارها و مقاوله نامه های بین المللی نوینی ارایه و تصویب کند که منطبق بر روح مواد اعلامیه حاضر (اعلامیه جهانی حقوق سندیکایی) باشد .
*اصول و مواد ۷۶ گانه که دربالا آمده است از دهمین کنگره سندیکایی جهانی و دوسند اساسی جنبش سندیکایی است که در اردیبهشت ۱۳۶۱ به همت انتشارات ابوریحان منتشر شده است.
حسین اکبری